کنترل زودهنگام گلایسمی ممکن است به کاهش عوارض در دیابت LADA کمک کند

5 مارس 2020 - براساس یک آنالیز تعقیبی[1](post hoc analysis) بر روی یک بانک اطلاعاتی بزرگ اروپایی، خطر عوارض میکرووسکولار در بزرگسالان مبتلا به دیابت خود ایمنی پنهان(latent autoimmune diabetes)، هر چه مدت زمان ابتلا به این بیماری طولانی تر باشد، بیشتر است.

با این حال، دکتر مادالونی، از دانشگاه ساپینزا در رم و دانشگاه آکسفورد (انگلستان)، و همکارانش خاطرنشان کردند که این خطر در طی چند سال اول پس از تشخیص برای بزرگسالان مبتلا به دیابت LADA نسبت به بیماران مبتلا به بیماری نوع 2، کمتر از 0.5 است، اما بعد از 9 سال، منحنی های خطر هم دیگر را قطع می کنند، و خطر عوارض میکرووسکولار در بیماران مبتلا به دیابت خود ایمنی نهفته در بزرگسالی (LADA) نسبت به همتایان آنها که به دیابت نوع 2 مبتلا هستند، 25 درصد افزایش می یابد.

محققان به صورت آنلاین در مجله ی لانست دیابت و غدد درون ریز، نوشتند: این نتایج حاکی از نیاز به کنترل شدیدتر گلایسمی در بیماران مبتلا به LADA است و ممکن است پیامدهایی برای درک خطر متفاوت عوارض بطور کلی بین دیابت نوع 2 و دیابت LADA، داشته باشد. آنها تاكید كردند كه در این مطالعه بیشترین جمعیت بیماران مبتلا به دیابت خود ایمنی پنهان با طولانی ترین مدت پیگیری در یک کارآزمایی کنترل شده ی تصادفی تاکنون، بررسی گردید .

نویسندگان اظهار داشتند که عوارض میکروواسکولار دیابت عامل اصلی بروز بیماری کلیوی در مرحله پایانی و نابینایی در LADA است، بنابراین، اجرای کنترل دقیق گلایسمی از زمان تشخیص می تواند خطر بعدی عوارض میکرووسکولار را در این بیماران، کاهش دهد.

محققان داده های 30 سال از مطالعه ی آینده نگر دیابت بریتانیا را با تمرکز بر 564 بیمار مبتلا بهLADA  و 4646 بزرگسال مبتلا به دیابت نوع 2، مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند. نتیجه ی اولیه در ابتدا نارسایی کلیوی، مرگ ناشی از بیماری کلیوی، نابینایی در یک چشم، خونریزی زجاجیه یا درمان شبکیه با لیزر بود.

با پیگیری متوسط ​​17.3 سال، 21٪ از کل بیماران (1،041) دچار عوارض میکرووسکولار شدند که از این تعداد 65 مورد عارضه ی کلیوی و 976 عارضه ی رتینوپاتی بود. نتایج ثانویه در این مطالعه نفروپاتی و رتینوپاتی بود.

این مطالعه میزان بروز را در 1000 سال نفر اندازه گیری کرد و نشان داد که شیوع کلی عوارض میکرووسکولار کامپوزیت اولیه 5.3٪ برای LADA و 10٪ برای دیابت نوع 2 در 9 سال اول پس از تشخیص بود(P = .0020)، اما پس از آن به ترتیب به 13.6٪ و 9.2٪ (Pکمتر از 0001) تغییر یافت، این به معنای نسبت خطر تنظیم شده ی 0.45 برای LADA در مقایسه با افراد مبتلا به دیابت نوع 2 در 9 سال اول بیماری است(P كمتر از 0.0001)، در حالیکه این نسبت خطر بعد از 9 سال به 1.25 افزایش می یابد(P = .047). بروز عارضه ی رتینوپاتی برای LADA برابر با 5.3 درصد و برای دیابت نوع 2 تا 9 سال اول برابر با 9.6 درصد بود(P = .003) و بعد از 9 سال برای LADA برابر با 12.5درصد و برای دیابت نوع 2 برابر با 8.6 درصد بود(P = .001). نرخ نفروپاتی در هر دو گروه مشابه بود و برابر با 1.3 درصد یا کمتر بود.

دکتر مادالونی و همكارانش نوشتند: خطر ابتلا به عوارض میكروسكولار در طی سالهای اول پس از تشخیص دیابت خود ایمنی نهفته، نیاز به بررسی بیشتر دارد.

در یک سرمقاله ی ضمیمه، دکترDidac Mauricio ، از دانشگاه Autonomous بارسلونا، با تایید اهمیت و اعتبار نتایج این مطالعه در مورد خطر عوارض میكرووسكولار در دیابت خود ایمنی نهفته، خاطرنشان کرد: این مطالعه به مطالعات پیشین که نشان داده اند زیر گروه های مختلفی از بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 وجود دارد، افزوده شد و ویژگی های متمایز دیابت خود ایمنی نهفته را برجسته نمود. همچنین، این پژوهش بر پایه ی مطالعه ی قبلی دکتر مادالونی و همکارانش انجام شد که نشان داده بود نتایج بیماریهای قلبی عروقی، در بین بیماران مبتلا به دیابت خودایمنی پنهان و دیابت نوع 2 هیچ تفاوتی ندارد( 21: 2115-22؛2019.(Diabetes Obes Metab.وی اظهار داشت: جدیدترین یافته های تیم تحقیقاتی "بر لزوم شناسایی زودهنگام بیماری خود ایمنی نهفته" تأکید دارد.

وی گفت: این یافته ها سؤالات مهمی را در مورد غربالگری همه بیماران برای آنتی بادیها در هنگام تشخیص دیابت مطرح می کند. او افزود: من قاطعانه معتقدم که زمان اقدام فرا رسیده است، زیرا آزمایش آنتی بادی احتمالاً مقرون به صرفه تر و سبب صرفه جویی در هزینه ها می شود و اتخاذ تصمیمات آگاهانه تر و به موقع را در اوایل مسیر بیماری تسهیل می کند. بمنظور جایگزینی غربالگری اولیه جهانی برای آنتی بادی ها، به افزایش آگاهی، به ویژه در بین پزشکان عمومی، در مورد اهمیت تشخیص به موقع LADA نیاز داریم.

منبع:

Maddaloni E et al. Lancet Diabetes Endocrinol. 2020 Feb 4. doi: 0.1016/S2213-8587(20)30003-6.

https://www.medscape.com/viewarticle/926273

 


[1]آزمون post-hoc: اگر با آمار  سر و کار داشته باشید، به این عبارت زیاد برمی‌خورید، این لغت به معنی "پس از این است". وقتی در آنالیز واریانس، بین گروه‌ها تفاوت دیده شود، پس از آن باید یكی از سری تست‌های به اصطلاح  post-hoc را انجام دهند تا مشخص شود كه كدام گروه با بقیه فرق دارد. پس واژه‌ی لاتینی post-hoc نام یك آزمون خاص نیست؛ صرفاً به معنی "پس از این" است و دسته‌ای از آزمون‌ها از جمله نیومن كولز و بن فرونی و... را شامل می‌شود.